آداب معاشرت به روش بين المللي
دوستاني كه پاشون
ميرسه اونور، تا مدتي چند جور استرس مختلف رو ميبايست تحمل كنن ؟
براي مثال فكر كنيد چقدر از ظرفيت ذهنمون درگير صحبت كردن به زبان
ديگر، رانندگي به شكل كاملا متفاوت، نحوه برقراري ارتباط، رفتارمون در
شرايط خاص و ... ميشه. از طرف ديگه چه كارهايي ميشه كرد كه اين استرسها رو
كمترش كرد.
دوستاني كه از اين كشور پاشون رو گذاشته باشن بيرون ميدونن كه در خيلي از كشورها (خصوصا كشورهاي غربي و همچنين كشورهايي كه توريست پذيرن) يك سري علائم، آداب و نبايدهايي هست كه تقريبا استاندارد شدن و صرفنظر از كشوري كه ميريد، بعد از يه مدت يواش يواش متوجهشون ميشيد. براي مثال در كمال تعجب ميشه ديد كه آداب مربوط به حضور در رستوران – آداب مهماني – فرهنگ ملاقاتهاي كاري و خيلي چيزاي ديگه در خيلي از كشورهاي غربي شبيه به همه و اگه يه كم بيشتر فكر كنيم ميبينيم كه شايد تعدادي از اين آداب معاشرت بين المللي رو ما تو كشورمون زياد نميشناسيم. كه اين موضوع به نظر شخصي من به ايزوله بودن كشور عزيزمون در طول چندين سال گذشته برميگرده.